Oude OnsWebbySite

Vanochtend al op tijd weg want we hebben een lange dag te gaan.
We rijden grotendeels langs de kust en het is prachtig! Hoge bergen links en rechts en we rijden een onverharde weg er tussen door. Gelukkig hebben we koffie meegenomen want hier is echt NIETS. Na een lange tocht komen we op het meest westelijke puntje van IJsland (en van Europa). Daar klimmen we te voet naar boven want hier op de kliffen nestelen de papagaaiduikers (en veel soorten meeuwen). Er is een witte rand naast de klif gespoten waar je niet overheen mag. De nesten ondermijnen nl. De klifrand en we willen niet naar beneden vallen. Hier staan ook allerlei bordjes voor dus: niet te dicht langs de rand. We zien diverse vogels en ja óók papegaaiduikers! Ze zien er schattig uit. Een beetje dik en ze doen me aan mini-pinguins denken. Ze vliegen af en aan met voer. De jongen zijn al behoorlijk groot, vanaf augustus zijn ze ook allemaal weer weg, dus we boffen dat ze er nu nog zijn.

Na onze (toch wel flinke) wandeling langs de kliffen eten we ons meegebrachte brood en rijden richting waterval. Onderweg zien we een zwembad langs de kant van de weg. We stoppen. Ruud voelt het water dat warm blijkt te zijn en ziet daarna in een bijgelegen meertje mensen dobberen. We kleden ons om en gaan ook het warme meertje in. Heerlijk! Het water is zowaar schoon en stinkt niet naar zwavel (en wij na het badderen dus ook niet).Weer verder het binnenland in wordt de weg slechter maar we gaan stug door. We willen immers de Dynjandi waterval zien. Volgens de kaart moeten we er op een gegeven moment zijn, maar we zien niets. We rijden verder naar beneden naar de kust en hopen hem vanaf daar te kunnen spotten. Dat is ook zo. Prachtig!

Het zijn eigenlijk een aantal watervallen bij elkaar. We begrijpen nu ook waarom we eerst niets zagen. De waterval lag bijna naast de weg, maar we waren aan de bovenkant. Er liep daar wel een weggetje naar toe, maar die was afgesloten met rotsen. Na een tijdje bij de waterval rondgelopen te hebben, gingen we weer op de terugweg naar ons huisje.

Het was weer een lange slechte weg, maar met prachtige vergezichten. Het is maar goed dat het hier zo lang licht is want het werd later en later. We hadden het plan om in het huisje te eten, maar de navigatie gaf aan dat we daar pas rond 11 uur zouden aankomen. Dan maar onderweg eten. De eerste plaats die we zouden aandoen zouden we om half 10 bereiken. Aangezien de keuken hier meestal al om 21.00 uur sluit was dit ook geen optie. Dan maar bij de eerste (en enige) eetgelegenheid stoppen. We kwamen daar rond 20.15 aan en het was er DRUK. Blijkbaar waren we niet de enigen met dit idee. We kregen verrassend vlot onze hamburger met friet die prima smaakte. Daarna weer verder richting huisje. We kwamen hier om 23.00 uur aan, en waren nog voor het donker thuis. De zon gaat hier namelijk pas om 23.27 onder.

Afgelegde afstand 579km met een gemiddelde snelheid van 67,1km/h

We gaan vandaag naar de warme bronnen van Hveravellir, welke ongeveer 80km het binnenland in liggen. Voordat we daar naartoe gaan moet er eerst worden getankt, dit is ongeveer 20km heen en 20km terug naar de kust over een gravelweg, voor de dichtstbijzijnde benzine pomp. Dat doet Ruud even alleen, terwijl Marian haar boek uitleest. Zodra Ruud weer terug is gaan we ontbijten. Dit is goed verzorgd met verschillende soorten broodjes, beleg en koffie, thee.

De weg naar de warme bronnen is veel beter dan we hadden gedacht. Onderweg komen we langs een waterkracht centrale, welke energie opwekt uit de verschillende meertjes en de rivier waar we langs komen. Het waait erg hard en het voelt daardoor erg koud aan.

We komen om ongeveer 11 uur bij de bronnen aan. Ook hier waait het en is het koud. Maar de bronnen zijn prachtig om te zien. Naast een huisje is een warm bad waar je in zou kunnen poedelen. We besluiten omdat toch maar niet te doen.

We lopen een klein rondje rond de verschillende warme bronnen. Daarna gaan we opwarmen in klein restaurantje en drinken lekker warme koffie.
Er is zelfs een camping hier waar verschillende mensen overnacht hebben in een tentje, Brrrrr!

Op de terug weg heeft Marian op de kaart een klein “binnen door weggetje” gezien op de kaart. We besluiten om het gewoon te proberen. Nou dat was wel een beproeving voor de auto en Ruud. Het weggetje bestaat voornamelijk uit een soort trekker spoor met heel veel stenen, gaten, kuilen

Gelukkig komen we na een poosje weer op de gewone weg uit en gaan we verder richting onze volgende overnachting. Dit is een blokhut vlak bij een meer. We kunnen hier ook zelf koken. Marian maakt lekker rijst met een gebakken eitje.

Afgelegde afstand: 381km met een gemiddelde snelheid van 50,4km/h

Vanochtend na een prima ontbijt hebben we alles ingepakt en zijn vertrokken naar onze volgende bestemming. Het regende gisterenavond en vannacht dus onze auto ziet er weer bijna normaal uit. Helaas bleef het niet bij die regen, ook vandaag heeft het de hele dag geregend. Het plan was om in Akureyri boodschappen te doen, maar het is zondag en dan gaan de winkels pas veel later open dan wij in gedachten hadden.

Kerk van Akureyri

We zijn onderweg dus maar ergens gestopt voor koffie. Marian bezweek voor een overheerlijke taartpunt (en Ruud mocht ook mee-eten). De kustweg was mooi, maar door de regen hadden we niet zo’n mooi uitzicht als gewenst.

Na een tijdje kregen we trek en zijn gestopt voor een soepje. De enige keuze was vissoep, die echter ook zonder vis geleverd kon worden (voor Ruud) en best smaakte. Hierna weer verder de regen in.

Onderweg kwamen we bij een tunnel die maar 1 auto breed was. Er waren dan ook in de tunnel uitwijkhaventjes gemaakt. Wij kwamen helaas van de kant die géén voorrang had en moesten dus diverse keren uitwijken. Hier was het wel droog!

Onze volgende stop was bij een bakker waar we brood voor morgen en een bolletje op de hand hebben gekocht. En maar regenen ….
Langs de kust staan natuurlijk vuurtorens en Ruud heeft daar een zwak voor. Dus moesten we even stoppen. Een heel klein torentje voor een vuurTOREN maar ja ….

We kwamen rond half 5 aan bij onze overnachtingsplek. Een aardige man die ons een prachtige kamer gaf en vertelde dat we in de keuken mochten koken. Dat lieten we ons maar 1 keer zeggen. We hebben gelijk koffie gemaakt en daarna lekker pasta gekookt en gegeten. Hierna nogmaals koffie gezet.
Er zou geen internet zijn op deze locatie, maar dat IS er wel! Vandaar nu al dit verslagje.

Deze IJslandse tunnel is slechts één auto breed, dus in de tunnel moet je wachten voor je tegenligger. Nu is het gelukkig niet zo druk, dus dat is geen probleem.

Afgelegde afstand: 303km met een gemiddelde snelheid van 59,1km/h

Informatie van het IJsland’s wegen informatie gaf aan dat de F881 afgesloten was.
Maar ook onze alternatieve route was afgesloten. Maar goed dat we niet verder zijn gegaan.

Vanochtend na het ontbijt op pad richting zuiden. Het plan was om een rondje te rijden waarbij we deels over F-wegen (alleen voor four-wheel drive cars) gingen. We vertrokken rond tienen en kwamen al snel bij het begin van de F26.

De weg was hobbelig en natuurlijk onverhard en was wel even wennen. De lage giering werd gebruikt en hellingen waren een peuleschil. Onderweg een mooie waterval: de Aldeyarfoss. Naar mate de weg verder liep werd de omgeving kaler. We reden tussen kale as/grindvelden waar niets groeide. Geen plantje … Geen dieren … Niets. En dat voor meer dan een uur.

Binnenland van IJsland

Toen kwamen er waterplassen waar we doorheen moesten die steeds veelvuldiger, dieper en breder werden. Ook lag er smeltende sneeuw die voor kleine en steeds grotere stroompjes water over de weg zorgde. Af en toe kwamen we een 4-wheel drive auto tegen, iemand moest dan uitwijken en na een groet reden we dan weer verder. Ook kwamen we een fietser tegen! Dapper hoor!

Na enige uren gereden te hebben wilden we afslaan om zo rond te kunnen rijden. Helaas….de weg was (nog?) gesloten. Dan maar 30 km doorrijden naar de volgende afslag. Deze grotere route en omweg betekende ook dat we in totaal 5 in plaats van slechts 1 “echte” rivier moesten oversteken. We zouden wel zien…

Bij een van de al best brede waterdoorgangen stond aangegeven “drive straight” oftewel rechtdoor rijden en was de weg ernaas afgezet met lint. Dus … Door het midden van de stroom. De eerste paar waren nog niet zo diep, ze werden steeds breder en dieper. De randen werden opgezocht en 1 keer probeerde Ruud de sporen van anderen te volgen die ernaast liepen. Dit bleek niet zo’n goed plan te zijn. We zakten in de losse as-ondergrond weg en het was: “Blijven Rijden!!” Gelukkig kwamen we niet vast te zitten. Daarna toch maar weer door het midden!

En ja … Toen kwam de  eerste “echte rivier” waar we doorheen moesten. Deze was wel erg breed en zag er ook behoorlijk diep uit. Ruud ging daarom eerst op verkenning. Sokken uit, broek opgestroopt, laarsen aan, stok mee … Al snel liepen zijn laarzen vol met ijskoud water. Toch maar door … Ook zijn opgestroopte broek werd nat .. Toch maar door … En jawel, Ruud redde het tot aan de overkant.

Ruud waagt de oversteek

Toen hij terugkwam keken we tot waar het water was gekomen en het zou dus moeten lukken, maar ja … Dit was pas de 1e rivier en we zouden er nog 4 moeten. Omdat we ook niet wisten of de weg verderop die we in onze planning hadden wel open was besloten we toch maar niet verder te gaan… Stel je voor dat we alle 4 terug moesten omdat het laatste stuk weg ook niet open was! Na onze lunch (brood, beleg en sap) dus maar weer terug door alle stromen, stroompjes, plassen (groot en klein), heuvels, (knip)gaten, en as-grindvelden. Enig idee hoe onze auto er nu uit ziet?

Bij ons hotel hadden ze gelukkig de verwarming aan en een lekkere warme maaltijd. We zijn weer een ervaring rijker!