Oude OnsWebbySite

Vanochtend al vroeg wakker (ja onze bovenarbeiders zijn er weer) en na het ontbijt (zonder koffie) op pad. Vandaag stond het wandelen langs de levada’s op het program. Eerst zijn we naar Rabaçal gereden en hebben daar de auto geparkeerd. We waren niet de enigen die dit plan hadden, want het was al aardig druk. Eerst zijn we de heuvel af (zo’n 2 kilometer) gelopen voordat we aan het begin van de trail waren. O ja, er bleek ook een shuttlebusje naar beneden te rijden maar dat was dus te laat voor ons. Eerst hebben we de trail naar de waterval gelopen die goed te doen was. Ruud werd echter zeer enthousiast en we besloten er toen maar een iets zwaardere tocht naar de 25 watervalletjes te lopen. Wat er echter niet bij stond was dat je eerst 2 kilometer naar beneden moest lopen over rotsachtige trappen. Dit viel niet mee. De tocht zelf was redelijk vlak maar in de beschrijving stond dat je geen hoogtevrees moest hebben. Dit klopte wel. Je liep vele stukken op een smal pad met rechts naast je de “waterbak” en links naast je de afgrond. Gelukkig kon je je wel vasthouden aan een staalkabel of aan de bak van de levada. Interessant werd het pas als je tegenliggers had. Vaak ging je dan op de waterbak zitten (niet erin natuurlijk) of wachtte je tot een van beiden een breder stukje pad had. Het was vandaag trouwens schitterend weer wat betekende dat je prachtig uitzicht had, maar dat het in de zon niet uit te houden was. Gelukkig liep de trail grotendeels door het bos en natuurlijk had je continue koel (geen drink) water bij de hand. Na een voor ons toch wel lange tocht kwamen we bij het eindpunt aan. Het was er prachtig! Marian heeft haar voeten lekker laten afkoelen in het water (ijs- en ijskoud!!!) en Ruud heeft diverse foto’s gemaakt. Tja, en toen weer terug….. Ook de 2 kilometer trappen op dus. Daarna nog maar een klein stukje en toen WEL met de shuttlebus naar boven. Gelukkig maar … Anders waren we nog niet terug geweest denk ik.
Onderweg hebben we heerlijk gegeten, Marian had dit keer de espada met banaan (diepzeevis die maar op weinig plaatsen gegeten wordt) die erg lekker was en Ruud had een soort steak met ham, kaas en champignons. Maar het allerlekkerste vond hij de gekookte aardapelen die ze er hier bij serveerden. Als toetje namen we koffie waar we madeira (from the house) bij kregen. We komen bij dit restaurant zeker nog eens terug!
Uitgeteld kwamen we thuis waar we na gedoucht te hebben lekker zijn gaan slapen.

Vanochtend lekker uitgeslapen. Geen borende, slijpende, timmerende bovenburen vandaag. We hebben de broodjes die we over hadden van gisteren lekker opgepeuzeld (sufferts geen jam gehaald!) met ham en kaas. Na de koffie en het uploaden van de tekst van zaterdag + foto’s weer terug naar het appartement waar we lekker de hele dag geluierd habben in de zon. De enige aktiviteit was het opwarmen van soep en knakworst voor op de broodjes en s’avonds de batataschijf (een soort aardappelrösti met uien en ei) met doperwtjes. We hebben ook nog een fles rode mousserende wijn soldaat gemaakt en dat was het wel. Een lekkere luie dag dus!

Vanochtend heeft Ruud verse broodjes gehaald en hebben we de laatste vleeswaren en jam erbij gegeten. Jazeker, een hele pot jam is inmiddels leeg. Na onze ochtendkoffie (tegen de middag) vertrokken we richting Santana waar het dit weekend feest is. Onderweg kwamen we langs een goed zichtbare lavada (irrigatiesysteem) en een vuurtoren. Na wat zoeken vonden we ook een oude watermolen waar graan en maïs gemalen kon worden.
Naar mate we verder rijden wordt het weer slechter en eenmaal in Santana aangekomen begint het zelfs te miezeren. We lopen over de braderie-achtige markt en kopen daar gedroogde bananenschijfjes met honing als snack. De snacks die ze hier eten zijn zowieso anders dan bij ons. Behalve die bananenschijfjes ook hazelnoten met honing, zure vis, gele tuinboontjes of een soort kroepoek, maar dan van varkensvet. Er is ook een vleeskraam waar je stukken vlees kunt kopen dat zo van de bout wordt gesneden. De zang gaat pas beginnen om 16.00 uur dus we hebben nog royaal tijd voor onze lunch. We lopen een provisorische trap op naar het eetpodium en zien nu dat je het vlees van de vleeskraam hier kunt laten roosteren. Ze hebben hier echter ook een bout hangen, dus snijden ze stukjes af die ze na rijkelijk ingewreven met zeezout, stukjes laurier en knoflook aan een spies gemaakt van laurierhout rijgen (dit is dus de authentieke espetada). We nemen er natuurlijk brood (zonder de bijbehorende knoflookboter) en poncha bij en laten het geheel ons goed smaken. Inmiddels is de zang begonnen al zijn de techneuten nog het een en ander aan het inregelen. Na twee liedjes houdt het orkest dat uit accordion en een soort gitaren bestaat het voor gezien vanwege de regen die nu wat harder gaat. Wij vertrekken daarom maar en zien op de terugweg bovenop een heuvel een toren staan. Nadat we langs een passievruchtenkwekerij de verkeerde kant zijn opgereden vinden we de juiste weg. Nu alleen nog maar even dat trappetje op. Oeps, na de bocht ben je er nog niet, maar volgt een nog langere trap. Het kapelletje dat in de toren zit blijkt gesloten maar we hebben een prachtig uitzicht over het dal.
We zijn net op tijd thuis om de zon onder te zien gaan.

Vandaag is het vrijdag de dertiende. Ruud zegt dat we daarom vooral niets moeten doen. Gewoon thuis blijven zitten en wachten tot het voorbij is, je weet immers maar nooit!
Om toch het noodlot te tarten gaat Ruud op zoek naar verse broodjes in ons dorpje. Na een klein half uurtje komt hij inderdaad met verse broodjes weer thuis, gekocht in een klein winkeltje aan het dorpspleintje. Marian bakt hierbij lekker eieren met spek. Een goed begin van de dag.
Marian besluit om vandaag vuurtorens te gaan bezoeken.
Eerst gaan we naar Portinho voor onze dagelijkse kopje koffie.
Daarna vertrekken we richting het westen waar onze eerste vuurtoren zich bevindt. We rijden langs kleine smalle weggetjes, die als maar steiler en steiler worden. Marian krijgt het portugees benauwd, Ruud roept “blijven rijden” en het autootje pruttelt vrolijk naar boven. We halen beiden opgelucht adem als we weer op vlak terrein zijn aangekomen.
In het plaatsje Ponta do Pargo staat inderdaad een vuurtoren, het lijkt echter dat je er met de auto niet kunt komen, dus lopen we een rotspad af naar de vuurtoren toe. Daar aangekomen, blijkt er wel degelijk ook een echte weg naar toe te gaan. Het uitzicht is er prachtig. We lopen weer terug naar de auto en lunchen dan gelijk bij het restaurantje waar de auto geparkeerd stond. Een welverdiend broodje met verse sap.
We rijden verder op weg naar onze volgende vuurtoren. We komen langs een uitzichtpunt, waar tevens een kabelbaantje bij is. Daar aangekomen, blijkt het een kabelbaantje te zijn welke steil langs de rotsen naar beneden gaat. Er zijn twee bakjes, voor ieder touw is er één. Er staat een stevige wind, dus de bakjes gaan ook nog eens heen en weer. Er kunnen maximaal 6 personen in een bakje. Wij gaan met ons tweeën samen met een duitser, zijn vrouw durfde niet mee.
De tocht duurt 5 minuten en we dalen ongeveer 500 meter. Beneden aangekomen is er een onbemand eindpunt. De deur gaat automatisch open en we stappen uit. Ook hier waait het enorm. We zijn nu vlak aan zee en wandelen een stukje langs de kust. We wachten tot er weer een cabine van de kabelbaan beneden is aangekomen en drukken in de cabine op de groene knop ten teken dat we weer omhoog willen. Nu maar hopen dat ze dat boven ook weten! Gelukkig gaat de deur dicht en vertrekt het bakje weer naar boven. We zijn nu met zijn tweeën. Door de hevige wind slingert het bakje wel een beetje. Boven aangekomen kijken we blij terug op ons avontuur. Ruud zegt nogmaals: en dat op vrijdag de dertiende!
We rijden verder naar het meest noordwestelijk puntje van het eiland waar we wat rond neuzen in het plaatsje Porto Moniz.
Van hieruit gaan we weer terug naar huis, waar we een ovenmaaltijd bereiden die we ons heerlijk laten smaken.

We hebben vandaag het plan om naar Camacha te gaan. Hier worden manden gevlochten.
Onderweg komen we langs een kerk, welke Marian graag wilde bezoeken. Helaas is die gesloten maar er ligt wel een prachtige tuin naast met mooie bloemen. We rijden verder en komen langs een uitzichtpunt welke nog in aanleg is.
In Camacha bezoeken we een winkel en manden maker atelier. Hier worden allerlei soorten manden en van riet gemaakt. Dit blijkt tevens de enige winkel en atelier te zijn. Jammer, we hadden er nog wel enkele meer verwacht. Ze hebben er echter wel een restaurant, waar we heerlijke tomatensoep met daarin een ei bestellen.
We rijden verder naar de op een na hoogste berg van het eiland: Pico do Arieiro, 1810 meter hoog
We komen eerst door de wolken om vervolgens boven de wolken uit te komen met prachtig uitzicht. Helaas is het wel koud, (12 graden) we hebben geen jas of vest meegenomen, dus blijven we niet te lang.
We rijden verder naar Ribeira Frio waar ze een forellenkwekerij hebben. Ze hebben hier alle soorten en maten forellen, welke vers water krijgen vanuit de bergstroom die hier langs komt.
Het wordt al later op de dag en besluiten via bergweggetjes weer terug naar huis te rijden.
Vlak voor zonsondergang zij we weer thuis.

Nadat Marian eergisteren de Madeirawijn had geproefd, werd het tijd voor een bezoekje aan de wijnmakerij. Deze oudste wijnhuis van Madeira, nu 201 jaar oud, bevindt zich in het hartje van de stad Funchal. We komen om ongeveer 12:00 uur aan en missen daardoor net de rondleiding. Maar dat is geen probleem want er is er om 14:30 weer een. We bestellen vast de kaartjes en wandelen dan Funchal in. Eerst gaan we koffie drinken, want die hadden we nog niet gehad. We nemen er een stuk taart bij, welke net vers werd gebracht.
We lopen verder het stadje in en bezoeken een kerkje met een prachtige houten plafondschildering. We kunnen vandaag zelfs de toren beklimmen. Gelukkig is deze niet al te hoog, want onze voetjes zijn nog moe van de vorige wandeling.
We wandelen door naar de markthal, waar bloemenkraampjes staan. Tevens wordt hier ook de vis verhandeld. Ze hebben alle soorten, tonijn, sardientjes en zwaardvis (espada)
Op de bovenste verdieping van de markthal wordt allerlei verse fruit verkocht. Welke je daar ook eerst kan proeven. We proberen de verschillende tropische vruchten, maar kopen niets, anders moeten we er nog de hele dag mee rondslepen.
Ondertussen is het tijd voor onze wijnrondleiding. We kunnen kiezen tussen duits of engels. Aangezien de duitse groep veel kleiner is besluiten we daarmee mee te gaan. Er wordt uitgelegd dat er 6 soorten Madeira zijn van droge tot zoete. Ook de rijpingstijd speelt een belangrijke rol, minimaal 5 jaar in eiken vaten. De soort druif bepaalt natuurlijk de smaak. Per jaar wordt er ongeveer 4 miljoen liter Madeirawijn gemaakt, waarvan het meeste wordt geexporteerd.
Als onderdeel van de rondleiding komen we ook in een klein wijn museum. Hier staat een oude wijnpers, oude boeken van de wijnverkoop en overige wijn attributen. Na de rondleiding mogen we natuurlijk de Madeirawijn ook proeven. We krijgen een jonge Madeirawijn uit 2004, welke ons heerlijk smaakt.
Na de rondleiding merken we pas hoe laat het is en dat we nog niet hebben gegeten. We zoeken een mooi terrasje uit en bestellen onze late lunch.
We wandelen weer verder en bezichtigen nog een kerk.
Daarna zijn we moe en besluiten weer huiswaarts te keren.

Vanochtend eerst naar Portinho, ons lokale cafeetje waar we heerlijk koffie drinken. Tevens hebben ze hier gratis WiFi. We gaan vandaag verder niets doen. We zonnen op ons terras voor het appartement. Tussen de middag maken we soep met broodjes en s’avonds eten we heerlijk spaghetti. Daarna weer even naar Portinho voor een bakje koffie.

Vanochtend redelijk vroeg wakker. Uitgebreid ontbeten met brood, ei, spek en honingkoek. Ondertussen werd er in het nieuwe appartement boven ons “lekker” gewerkt. Timmeren en boren. We hebben snel de wasautomaat aangezet en zijn naar onze koffiebar met internet vertrokken. Helaas waren ze nog gesloten. We zijn toch maar op het terras gaan zitten en Ruud kon alvast de foto’s uploaden (laaaaaaannnnngzaaaaam). Gelukkid duurde het niet zolang voordat de eigenaar ons van koffie kon voorzien. Na het uploaden en de koffie hebben we de was opgehangen en vertrokken we naar Funchal.

Onderweg komen we langs de bananen overslag. Hier staat het vol met kleine vrachtwagentje vol geladen met bananen. Tussen de bananen liggen schuimrubber matrassen ter bescherming. De bananen worden uitgeladen en gewogen en dan in dozen verpakt.

Dan gaan we verder naar Funchal. De tuinen liggen bovenop de heuvel. We parkeren daarom de auto beneden bij de haven in een parkeergarage en gaan met de kabelbaan omhoog. We nemen een enkele reis, want voor de terugweg hebben we andere plannen.

De reis met de kabelbaan gaat recht over Funchal heen en geeft een mooi uitzicht over de stad en zijn omgeving. De stad Funchal is vooral tegen de heuvels gebouwd in een soort kom vorm. Hier wonen de meeste inwoners van Madeira. De rit met de kabelbaan duurt ongeveer 10 minuten. Bij het eindstation boven op de berg is ook gelijk de ingang naar de botanisch tuin. We kopen een kaartje en krijgen er een plattegrond van de tuinen bij. Ruud is de kaartlezer vandaag en kiest voor een route door de tuin van ongeveer 2 uur. De tuinen zijn prachtig aangelegd tegen de heuvel op.
De ingang is bovenaan de heuvel, dus al wandelend door de tuin lopen we heuvel af of trappetjes af. We genieten van de prachtige bloemen, cactussen, bomen en palmen. De meeste zijn natuurlijk netjes voorzien van Latijnse namen. Gelijk moeten we allebei terugdenken aan Simon zijn hoveniers opleiding waar we gezamenlijk veel hebben geoefend.
Al door de tuinen struinend komen we bij een vijver met gigantische kapers, die maar wat graag gevoerd willen worden, maar wat helaas niet mag.
Verderop is een pad met alleen maar orchideeën, waarvan er slechts een paar in bloei staan.
In het hart van de tuin staat een klein paleis met daarom heen beeldjes welke Ruud assisteert met het vast houden van hun lampion (toorts)
Onderaan de heuvel in de tuin is een klein cafe, waar we broodjes (de allerlaatste) halen met wat te drinken. Tevens krijgen we hier ons eerste glaasje Madeirawijn. De wijn is zoet en stroperig. Marian is er dol op! Na uitgerust en genoten te hebben van de Madeirawijn, gaan we weer op pad, echter nu heuvel op via schuine weggetjes en trappetjes.
Bovenaan in de tuinen is een klein museum met gesteentes, waar we niet zo’n zin aanhebben om rond te kijken, dus gaan we snel weer verder naar boven. Helemaal bovenaan verlaten we de tuinen en wandelen naar een kerk welke hier op de heuvel is gebouwd. Voor de kerk is een brede trap van 54 treden welke we beklimmen om de kerk te kunnen bezichtigen.

Nu begeven we ons naar ons vervoermiddel voor de terugweg. Aangezien we bovenop de heuvel staan, loopt de weg nu alleen nog maar naar beneden. Er staan hier mannen in witte pakken met rieten sleetjes. Je kunt met twee persoen in een sleetje door die mannen naar beneden geduwd worden. Dat lijkt ons wel wat. De mannen dragen speciale schoenen waarmee ze het sleetje kunnen sturen. De weg die het sleetje aflegt naar beneden is ongeveer 2 kilometer, via een glad gesleten asfaltweg. De weg is niet geheel recht dus soms moeten we door een bocht, waar het sleetje dan vervaarlijk schuin doorheen gaat. Maar gelukkig hebben we goede bestuurders, die het sleetje op de weg weten te houden. Bij het eindpunt van de sleetjes baan staan taxi’s klaar om je naar de eindbestemming te brengen. Maar we hebben besloten om verder te lopen. Volgens de taxichauffeurs is dit wel 6 kilometer, maar volgens de navigatie, “slechts” 2,5 km. De weg gaat recht naar beneden met een heling van zeker 30 graden. Gelukkig schijnt de zon nu niet en is de wandeling goed te doen. Onderaan de heuvel komen we weer in Funchal aan en gaan we eerst een wel verdiend ijsje kopen. Heerlijk vers schepijs.

We zoeken de auto weer op en hebben besloten om vanavond buiten de deur te gaan eten.
We rijden naar het volgende dorpje Paúl do Mar. Daar is een klein restaurant langs de kust. Marian gaat voor de soep van de dag traditionele Caldera Verde soep en een halve kilo Gamba’s. Ruud neemt een traditioeel vleesgerecht picado. We kiezen tevens voor een flesje rode wijn uit de streek. Als afsluiting krijgen we hier bij de koffie wederom een glaasje Madeira die we ons goed laten smaken.

Vanochtend redelijk op tijd vertrokken naar de boerenmarkt in Santo da Serra (ja, wonderwel alleen hier op zondag). Het was licht bewolkt en iets kouder dan gisteren, maar nog steeds lekker weer. Onderweg eerst nog even een foto van de Madeirese vlag gemaakt na een kleine zoektocht. Op de markt eerst maar aan de koffie en daarna hebben we onze ogen uitgekeken naar de diverse zeer primitieve kraampjes met wonderbaarlijke eetwaren. Uiteindelijk hebben we pruimen, bananen, een ander soort bananen die aan een trosje verkocht werden maar nog moeten rijpen, honingkoek, een vrucht (welke??) en een soort groente die je als een aardappel moet koken maar voor de rest nog een groot raadsel is gekocht. Er stonden ook wat kramen met kleding maar daar waren we niet echt in geïnteresseerd. We waren daarna wel aan een lunch toe en kozen voor milho frito (gefrituurd maismeelkoek) en entremeada wat varkensvlees (speklap dus) bleek te zijn die lekker gegrilld werd. Verder daarbij brood (zonder knoflookboter!) en voor allebei een glaasje puncho. Dit is hier de lokale drank: witte rum met (in dit geval verse) citroensap en een beetje honing. Erg lekker, wel een beetje sterk!
Na de markt reden we verder richting Santana waar een soort rieten huisjes te vinden zouden zijn. We hebben heel Santana uitgekamd voor we de enige goede richting uitgingen, nl. gewoon 100m. verder rechtdoor. Daar waren niet alleen de huisjes, maar daar was ook een “voedselfestival” aan de gang. Op de grill vlees (wat de arme man absoluut niet kon bijhouden en daarom maar half gaar afleverde) en een zangkoortje aan de overkant. Wij hebben alleen maar even iets gedronken en geluisterd. Na het maken van wat foto’s van de rieten traditionele huisjes zijn we zowaar nog op de foto gezet in klederdracht. Voor Ruud betekende dit alleen een mutsje en voor Marian rok, hesje en mutsje. Hierna gingen we verder.
Onderweg bij Arco de São Jorge zagen we bloemen op de weg liggen. Dit deed ons onmiddellijk aan San Miguel denken en inderdaad: er kwam een processie aan. De muziek hoorden we al en we waren precies op tijd om e.e.a. te bewonderen. Dat was nog eens timing!
Verder maar weer richting huis. Via vele slingerweggetjes langs de noordkust en door de bergen met prachtige uitzichten kwamen we vlak voor zonsondergang aan.
We zaten nog steeds vol van onze royale lunch, dus maar soep en toast als avondmaal op het balkon.

Vanochtend eerst uitgeslapen en buiten ontbeten. We zien iedere ochtend duikers rechtvoor ons appartement naar schelpdieren zoeken. Ze hebben een soort boei met lucht bij zich waaraan een luchtslangetje zit zodat ze langer onder water kunnen blijven en een netje voor hun “oogst”
Na uitgebreid koffie te hebben gedronken (we gaan nu voor de chino die een “normale” maat heeft) en de tekst van gisteren online gezet te hebben gingen we onderweg naar de autoverhuur. Ruud had namelijk vanaf het begin al ruzie met de auto. Niet vooruit te branden! Als hij eenmaal op gang was ging het wel, maar even snel invoegen of een straat oversteken was er niet bij. Na wat aandringen werd onze zwarte volkswagen polo diesel ingeruild voor een zilveren volkswagen polo op benzine. Ruud ook weer blij! We waren al een stuk naar het oosten gereden omdat daar het vliegveld was dus reden we maar door naar de oostpunt van het eiland. Onderweg lekker broodjes gehaald die we aan het water opgepeuzeld hebben. Helemaal aan het oosteinde was er een wandelpad naar de kliffen. Gelukkig was het inmiddels bewolkt want anders waren we weggebrand. Na daar lekker uitgewaaid te hebben weer terug naar huis. Dit keer zelf gekookt (nasi) en de avond lekker ontspannen op het balkon gezeten.