Oude OnsWebbySite

Vandaag is het restjesdag. Het is de laatste dag in het appartement, morgen verblijven we in een hotel. De bakker is vandaag dicht omdat het zondag is, dus we gaan voor de croissantjes die zooooo droog zijn dat we ze toch maar niet meer eten. Dan maar wat restjes brood toasten. Gelijk ook maar gebakken spek en eieren opgemaakt. Melk en sap erbij, een yoghurtje en dan maar naar de koffie waar we ook nog een puddingbroodje bij aten.
In een dorpje vlakbij zijn de straten versierd dus daar zal wel iets te doen zijn. Blijkbaar zijn we te vroeg want ze zijn nog aan het opbouwen. Dan maar naar het strandje daar vlakbij waar we heerlijk gezeten hebben en onze voeten (benen en broek in Marian’s geval) nat hebben gemaakt. Nadat we weer grotendeels opgedroogd waren wederom naar het dorpje. De mis was nu aan de gang wat met luidspeakers te volgen was. De kerk zat zo vol dat veel mensen buiten stonden/zaten. De muziektent stond ook klaar en de muzikanten maakten zich op voor de optocht. Er werd een beeld meegedragen (Maria Magdalena?) en na de rondgang ging iedereen (voor zover dat paste) de kerk weer in. Hierna barstte het feest los. Het orkest speelde wat en daarna nam het muziekpodium (met 14 boxen!) het over. Het feest bestaat vooral uit kletsen en veeeeeeel drinken. We hebben het even aangezien/gehoord en zijn daarna weer naar huis gegaan. Daar aten we lasagne en gingen toen ook maar aan de pimpel (moet immers ook op), heerlijke Madeirawijn.
Wat zullen we goed slapen!

Vanochtend rustig aan gedaan. We waren pas laat aan de koffie. Het personeel kent ons inmiddels al en we krijgen al automatisch onze chino’s. We hadden een aantal dagen terug al vlees voor de bbq gekocht, maar de beloofde bbq is nog steeds niet gearriveerd. Omdat op diverse plaatsen langs de weg bbq plaatsen zijn besloten we met ons ontdooide vlees in de koelbox er maar zo een op te zoeken. We vertrokken richting westen (waar de vuurtoren en de brand was). Onderweg zagen we waar het vuur had huisgehouden. Het stuk was veel groter dan we verwacht hadden. We zagen hier en daar nog wat nasmeulende stukken maar gelukkig waren de huizen wel gespaard gebleven. We passeerden 2 bbq plaatsen, maar we vonden het niet aanlokkelijk om tussen de afgebrande bomen en struiken te gaan zitten. Verder dus maar … En toen was de weg wederom afgesloten omdat verderop nog het een en ander brandde. Weer de hele weg terug.
Nu maar richting binnenland. Ook hier grote afgebrande stukken, maar goed dat we hier eerder geweest waren toen alles nog groen was. Hopelijk herstelt de natuur weer snel.
Hier passeerden we een bbq die al in gebruik was en een stukje verder op zagen we “onze”.
We hadden vanuit het appartement het ovenrooster meegenomen en dat was maar goed ook. Er waren nl alleen maar 3 stalen pinnen. Er lag nog wat papier, as, kolen en hout van onze voorgangers en Ruud ging gewapend met onze houtskool en aanmaakblokjes in de weer. En jawel, de aanmaakblokjes wilden wel branden …. de rest niet. Marian ging daarna maar met wat takjes, houtjes en boomschors in de weer en even later hadden we een knapperend vuurtje. Het rooster en de hamplakken erop en na een tijdje de houtskool op het vuur en de hamburgers op het rooster. En smikkelen maar. We hadden van alles mee behalve de vliegenmepper, volgens ons wisten de wespen dat 🙁 Na de hamburgers nog de spiesjes en toen hadden we onze buiken wel goed gevuld.
Thuis hebben we na de afwas eerst een ijsje gehaald en die heerlijk aan zee opgegeten. Nog een koffie en toen thuis aan de madeira.

Vanochtend na de koffie op pad naar het uitkijkpunt Cabo Girão. Het is wat bewolkt en er hangt nog wat rook dus we hopen maar dat het uitzicht redelijk zal zijn. Het was makkelijk vinden, maar … ze zijn het uitkijkpunt aan het restaureren/opknappen en als je geen betonwagen was mocht je er niet door. Toen maar doorgereden naar een ander uitkijkpunt Fajã dos Padres waar je met een glazen lift naar beneden kon. Aangezien er weinig te doen was beneden (tenzij je daar een huisje gehuurd had) zijn we niet naar beneden gegaan. De lift was trouwens ook nogal prijzig.
We reden toen door naar het vissersplaatsje Cãmara de Lobos waar we de bootjes bekeken hebben en de stokvis die er te drogen hing. De plaatselijke jongelui sprong van de kliffen het zwemwater in, wij gebruikten hier onze lunch (tosti bij gebrek aan soep) en struinden het gezellige plaatsje rond. Er was hier ook een visafslag die voor het “gewone volk” gesloten was en een markt in een overdekte hal. Nadat we wat boodschappen gehaald hadden gingen we huiswaarts voor het avondeten. Na het eten ging Ruud nog even zwemmen. Omdat hij de vorige keer problemen had om uit het water te komen bij de bootramp (die een soort groene zeephelling bleek te zijn) besloot hij dit keer het trappetje te nemen. Blijkbaar moet hij nog aan de golf-timing werken want een golf duwde hem opzij. Hij greep zich vast aan de kant en haalde hierbij zijn hand open.
Morgen maar een dagje kalm aan doen dan maar.

Ruud heeft al helemaal de gewoonte om s’ochtends verse broodjes te halen.
Vandaag bleef hij langer weg dan normaal. Het bleek dat de broodbezorger nog niet geweest was,
dus hij moest even wachten. Op het pleintje zaten al meer dorpsbewoners te wachten, voornamelijk de oudere garde. Alhoewel Ruud ze niet kan verstaan werd er druk gemopperd over dat de bakker te laat was! Eindelijk kwam een klein bestelwagentje luid toeterend de bocht om.
Daar was de bakker, die gelijk begon zijn broodjes aan de wachtende mensen te verkopen.
Heerlijk dat verse brood s’ochtends.
Na het ontbijt, gingen we onze standaard kopje koffie halen bij Portinho.
Vanaf hier vertrokken we om ongeveer 12:00 uur naar Sao Vincente waar we de grotten gaan bezoeken. Onderweg zagen we wel rookwolken van de bosbrandjes, maar hadden daar verder geen last van.
De grotten blijken de restanten te zijn van oude vulkaan uitbarstingen en zijn ontstaan door lava stromen waarvan de buitenkant eerder stolde dan de binnenzijde. Hierdoor zijn er grote lange tunnels ontstaan. Het is heerlijk koel in de tunnels, ongeveer 17 graden.
Na de grot rondleiding, komen we in een klein museum, waar meer informatie over vulkanen wordt getoond. Daarna krijgen we een kleine film voorstelling, met slecht leesbare ondertiteling, en ons Portugees is nog steeds niet goed genoeg!
Na de film gaan we verder met een grote lift welke omgebouwd is als mijnschacht.
Het is net of we afdalen in de diepte. goed gedaan!
Dan komen we in een heuse filmzaal, waar we 3D brilletjes krijgen en een mooie film krijgen over het ontstaan van de eilanden groep.
Bij de uitgang kunnen we een foto van onszelf kopen die ze in de grot hebben gemaakt. We staan er leuk op, dus kopen we de foto, met een DVD erbij. Het is ondertussen onze derde foto met DVD, dus we zijn benieuwd wat erop zal staan.
Na de grotten besluiten we te gaan lunchen in het plaatsje. Het is een gezellig plaatsje met natuurlijk een eigen kerkje en heel veel restaurantjes.
Na de lunch rijden we terug naar ons appartement, waar Ruud nog even gaat zwemen.
Het water is hier heel helder en ook warmer dan aan de noordzijde van het eiland.

Vannacht vanwege de hitte slecht geslapen. Er is geen airco in het appartement, wel een ventilator, maar dat was blijkbaar niet voldoende. Dus zaten we midden in de nacht op ons balkon onder een heldere sterrenhemel. Uiteindelijk zijn we tegen de ochtend weer naar bed gegaan en hebben dan ook (ondanks onze klopgeesten) lang uitgeslapen. Na een stevige brunch van eieren met (knoflook)spek en een onmisbare koffie vertrokken we naar de vuurtoren in Salão de Baixo die vandaag (woensdag) te bezichtigen is. Het was weer flink heet en er was geen wolkje aan de hemel, hoewel … we zagen wel een wolk, maar dat zag er meer uit als een rookwolk. Dit bleek het ook te zijn. Hoe dichter we bij de vuurtoren kwamen hoe groter de rookwolk. Het bleek een fikse bosbrand te zijn, en we besloten dan ook maar terug te gaan. Géén vuurtoren vandaag dus. Dezelfde weg terug (er was geen andere) en dan maar via een andere weg naar het noorden, want vandaag wilden we graag zwemmen in Porto Moniz. De brand zagen we nu achter en naast ons, maar we passeerden die nu zonder problemen. Aan de kust was het bewolkt, maar nog steeds warm. Het water was 21 graden, maar aangezien in dit zwembad steeds vers water vanuit de oceaan spoelde voelde het toch wel frisjes aan. Nadat we er (voor Marian met moeite) door waren hebben we even lekker gezwommen. Zonnen zat er niet in en aangezien het wel aardig waaide zijn we niet zo lang gebleven. Daarna naar het aquarium dat ook in deze plaats aanwezig was. Het was niet zo groot, maar wel mooi. Er zaten joekels van vissen in een hele grote tank en blijkbaar kon je ook zelf in die tank duiken tussen de vissen. Dit hebben we toch maar niet gedaan.
Hierna reden we langs de noordkust weer terug naar het oosten. Inmiddels was de zon er weer doorgekomen en aangezien het al wat later op de dag was was het niet meer zo heet. We besloten nu maar de “snelweg” terug te nemen van noord naar zuid want we wisten niet hoe het met de heenwegroute zou zijn. Ook nu zag Marian weer wolken en hoewel Ruud eerst dacht dat het “gewone” wolken waren bleken dit ook rookwolken te zijn. Onze route liep beneden door het dal en het bleek dat er boven op de berg nog een brand woedde. We konden er gelukkig wel zonder problemen langs.
Bij ons koffiecaféetje (waar ze gelukkig ook bier en fris hebben) keken we op internet hoe het met de branden was. Er bleken er 3 te zijn. Het was maar goed dat we de snelwegroute hadden gekozen want een hotel (een van de weinige gebouwen langs de andere route) was inmiddels geëvacueerd. Vanaf ons appartement konden (en kunnen) we nog steeds rook zien van één van de branden, maar gelukkig staat de wind richting zee dus we hebben geen last van de rook. De mensen hier zijn er trouwens heel lakoniek onder. Ieder jaar schijnt er wel het één en ander af te branden. Nadat Marian had gekookt hebben we de avond lekker lui lezend op de balkon doorgebracht.

Vanochtend weer vroeg wakker en na ontbeten te hebben eerst koffie dit keer. Er kwam net een groepje duikers terug uit zee en de drijvende boei met luchtslang bleek dat dus niet te zijn. De drijvende boei is inderdaad een drijvende boei, maar aan dat slangetje zit de harpoen (plus een reserve harpoen) en een ring met gevangen vis vast. Deze keer was de oogst goed. Wel 5 vissen. Nog even onze berichtjes van zondag en maandag + foto’s online gezet alvorens te vertrekken naar de Curral das Freiras (vallei van de nonnen). Onderweg reden we langs heerlijk geurende eucalyptusbomen en werd het steeds warmer. Het was erg helder dus de uitzichten beloofden wat. En inderdaad. Bovenaan de berg die we middels een lekker smal kronkelweggetje bereikten hadden we na een kleine klim te voet een prachtig uitzicht. Geen wolkje aan de hemel, alleen de brandende zon. De vallei waar de nonnen vanuit Fungal heen vluchtten wanneer er weer eens een piratenaanval was, was gelegen in een soort kom tussen de bergen. Boven op de uitzichtberg stond een winkeltje en een restaurant waar we volgens plaatselijk gebruik kastanjesoep konden eten. Samen met wat tosti’s was dit onze lunch. De kastanjesoep bleek een soort snert zonder erwten te zijn compleet met aardappels, bonen, prei en stukjes varkenspoot. En o ja, er zaten ook wat kastanjestukjes in. De soep smaakte overigens overheerlijk en we konden er weer even tegen. We moesten via dezelfde weg terug en dan middels een tunnel naar de vallei zelf rijden. In de supermarkt daar hebben we nog kastanjekoekjes en ijsjes gekocht. Vervolgens moesten we deze doodlopende weg ook weer terug en gingen we naar ons 2e uitkijkpunt van deze zeer warme (35 graden in het dal) dag: Pico do Arieiro.
We waren hier vorige week al geweest en toen was het hierboven bewolkt en maar 12 graden. Nu hadden we in tegenstelling tot de vorige keer wel warme kleding in de auto liggen, maar dit absoluut niet nodig. Het was haast te warm om hier te wandelen, maar het uitzicht lokte dus toch maar op pad (met water en zonnebrandcreme). Het was zeker de moeite waard. Wat ontzettend mooi is het hier toch!
Op de terugweg hebben we overheerlijke pizza gegeten en hebben nog even wat gedronken in onze koffiebar (alleen dit keer geen koffie) alvorens naar “huis” terug te gaan.